De Universiteit van Amsterdam heeft het initiatief genomen om het historisch straatprofiel van de Sarphatistraat in het centrum van de stad te herstellen. Het grootschalige universiteitscomplex dat hier in de jaren zestig verrees en dat ten opzichten van de rooilijn van de straat terugspringt, moest daarom van een aanvulling worden voorzien. Het nieuw te realiseren programma werd over drie bureaus verdeeld. Tussen het nieuwe kantoorgebouw op de hoek van de Roeterstraat en een nieuw blok met studentenwoningen aan het andere uiteinde van de kavel kreeg VMX Architects de opdracht om 34 appartementen en verhuurbare ruimte op de begane grond te ontwerpen. 

Aangezien de appartementen bedoeld zijn om te verhuren aan gastdocenten van de Universiteit, heeft VMX ze als tussenvorm

tussen hotelkamer en woning ontworpen. Met het oog op deze tussenfunctie zijn de plattegronden van de appartementen rond twee kernen georganiseerd. Op verschillende posities zijn aan deze kernen op verschillende manieren keukens en badkamers gekoppeld waardoor een variatie aan plattegronden ontstaan is. Met los meubilair kan de resterende 100 m2 naar eigen inzicht worden ingedeeld. Het open karakter van de plattegronden is in de gevel vertaald door het traditionele raam voor elke functie te vervangen door één groot ovalen raam. Vanwege stedenbouwkundige en financiële eisen zijn de woningen vanaf de achterkant door middel van galerijen ontsloten. Zwevend boven de bestaande bebouwing bevinden zich aan deze zijde tevens de balkons voor de appartementen. 

De achtergevel wordt gedomineerd door een combinatie van glas, staal en gaas en heeft een lichtgewicht functionele uitstraling. De materialisering van de voorgevel sluit met haar basaltbetonnen elementen aan bij de donkere bakstenen gevels in de rest van de straat. Naast het herstellen van de rooilijn brengt de nieuwe gevel ook het voor deze straat kenmerkende karakter van bakstenen pakhuizen op een eigentijdse manier terug. 

Genomineerd voor de Zuiderkerkprijs